Rethinkingmedia congres (2008)

Op woensdag 19 november 2008 vond het eerste RethinkingMedia congres plaats in de Rode Hoed te Amsterdam. Onder leiding van presentator Rick Nieman discussieerden een zestal groten uit de Nederlandse media met elkaar over het congresthema: 'Het nieuwe nieuws'. Wie maakt, wie betaalt en wie bepaalt het nieuws tegenwoordig? Tussendoor sprak de Nederlandse baas van de Wall Street Journal online.

Als mede-bestuurder van de stichting en Linkedingroep Dutch Media Professionals keek ik met een goed gevoel terug op het eerste event. Ere wie ere toekomt, het waren vooral bestuursleden Jeroen Jonker Roelants, Hella Hueck en Anton van Elburg die van hun masterplan een droomdoel maakten. Ikzelf kwam halverwege het uit te voeren plan pas in het bestuur en blonk in de voorbereiding uit in strooien van kritische kanttekeningen, lollig doen en live bloggen tijdens het evenement (zie foto´s door Ferdinand Sennema).

Wat verder mooi was om te zien, is dat het gehele congres tot stand kwam door de inzet van de vele professionals die in ruil voor maar liefst twee consumptiebonnen hun grootse inzet gaven.

Ik kijk nu al uit naar ons volgende project. Wordt het een extreem nieuw tijdschrift, een internetradiostation of toch weer een event? Of misschien wel allemaal? We zijn als bestuur in elk geval al druk bezig met...rethinken.

Seventeen/Zeventien (1993)

Studie opdracht: vertaal de songtekst Seventeen van Janis Ian in het Nederlands. Niet letterlijk maar wel in de geest van het oorspronkelijke nummer.
Mijn versie werd door de docent afgekeurd. Niet goed. Ik weigerde de tekst te herschrijven en kreeg vervolgens gewoon mijn studiepunt. Zo ging dat. Zo gaat dat.


ZEVENTIEN
Zeventien was ik toen duidelijk werd
Dat mijn liefdespad werd versperd
Door kanjers, stukken en wat al niet meer
Die jong hebben gedaan en oud hebben geleerd

De liefdesbrieven die ik niet kreeg
Mijn agenda in het weekend leeg
Waar anderen kozen uit 'n stuk of tien
Toen dat duidelijk werd was ik zeventien

En wij meiden die het net niet hadden
konden het maar niet bevatten
We huilden tranen thuis op het bed
Dromend van een afspraak met
een of andere popster aan de muur
Een liefdesband die eeuwig duurt
Zeventien de waarheid van het uur

Het meisje met verstelde broek
Zat altijd in de verste hoek
Zij zei ooit 'Heb maar medelij
met die barbiepoppen op een rij'

De grootste schoonheidskoningin
kreeg uiteindelijk haar zin
Een man, een huis, een boom, een beest
Met moederdag is het haar feest

Want zij die destijds harten stalen
zitten nu dorpelijk weg te schralen
Hun eigen hart verpand, hun ziel verkocht
In de tijd dat alles mocht
Maar verder wisten ze er niets meer van af
toen vader Tijd hen de rekening gaf

Waren ze nog maar zeventien
En wij weten nog hoe het voelt
te worden uitgelachen en weggejoeld
om niet gevraagd te zijn voor een feest
Ze zijn immers niet op het jouwe geweest

Toen passeert vandaag revu
Vroeger was het anders dan nu
De tijd dat fantasie het enige was
Voor mij en lotgenoten uit de klas.
We spelen allen ons eigen patience
Om uit te komen spelen we vals
Huilend tranen op het bed
Dromend van een afspraak met
een of andere popster aan de muur
Een liefdesband die even duurt
Op je zeventiende is het leven zuur.


The Boss herself

It's time...

Try JibJab Sendables® eCards today!

Kort interviewtje over burgerjournalistiek (2007)

Voor mensen die geen genoeg kunnen krijgen van mijn hoofd staat hieronder nog een leuk filmpje. Het is een miniscuul interviewtje over burgerjournalistiek. De stropdas is een zeldzaamheid en alleen daarom al is het videootje pure verwennerij voor het oog.

Antwoord van mevrouw Kamphorst (1982)

Verplichte kost voor alle leerlingen van de Derde Daltonschool in Amsterdam: een keer per jaar een briefje sturen aan een oude meneer of mevrouw in een verzorgingstehuis. Daar waren speciale kartonnen kaarten voor gemaakt door het Rode Kruis. De kaart was verdeeld in een paar vakken. In het bovenste deel schreef je een beleefde tekst, op het onderste deel je naam en adres, op het bovenste deel van de achterkant tekende je iets vrolijks. Het onderste deel van de achterkant liet je leeg, daar zou de ontvanger iets op kunnen terugschrijven. De kaart kwam dan automatisch bij je terug omdat je je eigen adresgegevens al op de kaart had geschreven.
Jaar in jaar uit schreef ik een kaartje vol. Altijd lastig om inspiratie te vinden, want de ontvanger was een onbekende. Je wist niet of het een hij of zij was, of de ontvanger kwiek of juist bedlegerig was. En tot overmaat van ramp kreeg ik nooit antwoord terug. In mijn laatste jaar op de lagere school ervoer ik mijn tekening en briefje als een noodzakelijk kwaad. Ik klodderde een fantasiedier op het karton en beschreef mijn saaie dag in de schoolbank.

Een paar weken later ontving ik het onderste deel van het kaartje tot mijn stomme verbazing terug op mijn huisadres. Dit is wat er stond geschreven:

Beste Ludo!
Vriendelijk dank voor je leuke kaart.
Wij hopen dat je nog veel zult leren
en de hartelijke groeten van
Mw. Kamphorst, daag

Lieve mevrouw Kamphorst,
De kans dat u dit nog leest is niet zo groot,
maar wat maakte u mijn dag goed.
Dank u wel.
Dag,
Ludo

De ronde van Kwadendamme (1981)

Het zal 1981 geweest zijn. Ik was elf. Elke zomervakantie logeerde ik een weekje bij mijn tante Lena in Zeeland. Een feestweek. Alles mocht en niks hoefde. Zeven dagen lang reed ik rond op een omafiets, de dijken op en af, van niks naar nergens en terug. Op een dag besloot ik een emaille piespot op mijn hoofd te zetten. Ik liep stoicijns Lena's woonkeuken binnen waar enkele tantes en ooms goedgemutst aan tafel zaten te praten. Met een stalen gezicht stak ik mijn hand op. ,,Hoi.'' Een lachsalvo was mijn deel. Mijn ooms en tantes stelden een weddenschap voor: ,,Als jij met die po op door het dorp durft te rijden, krijg je van ons allemaal twee gulden vijftig.''
Niet eens het geld, maar vooral de aandacht en de bewondering nodigden me uit de Ronde van Kwadendamme met een po op de kop te rijden. Van Lena's huis naar oom Louis op het Lange Weegje en weer terug met een slakkengangetje. Achter me aan een karavaan van auto's met familieleden, fietsende buren en nieuwsgierige wandelaars die we onderweg waren tegengekomen. De karavaan toeterde, gilde en lachte. En ik reed voorop, met een po op mijn hoofd. Zelden voelde ik me zo fantastisch als toen.

De ronde van Kwadendamme

Grotere kaart weergeven

Blogger bij Rethinkingmedia.nl (2008-)

Vanaf nu ben ik als blogger toegevoegd aan het schrijversgilde van RethinkingMedia.nl. Deze weblog signaleert veranderingen in de media, zowel offline als online. De site is gekoppeld aan de LinkedIn-groep Dutch Media Professionals.

Mijn eerste post is getiteld Sitetoppers van toen, nu en 2013.

Rapper De Gast (1996-2005)

In mijn tienertijd werd ik mateloos geboeid door hiphop muziek. De documentaire Big Fun in the Big Town heb ik in die tijd minstens dertig keer bekeken. Wat een muziek, wat een wereld vol creativiteit was dat.
Het laat zich raden dat ik er zelf ook mee aan de slag ging. Samen met mijn buurjongen richtte ik een hiphop bandje op, dat overigens een jaar later weer ter ziele ging. Met mijn liefde voor zelf rappen deed ik vervolgens een jaar of tien niets. Maar dankzij de komst van allerlei maak-het-zelf-muziekprogramma's op de pc, werd ik in de gelegenheid gesteld snel en goedkoop mijn eigen nummers te componeren.

Af en toe, op een bedrijfsfeestje of verjaardag, nam ik vervolgens de microfoon ter hand en beukte ik met een scheurstem mijn repertoire (rappertoire) door de microfoon. Ik creëerde een alter ego en noemde hem De Gast. Deze Nederlandstalige rapper schreef bovendien rare commerciële columns en nam videoclips op. Ik ontwikkelde samen met een vriend een plan om een geënsceneerde documentaire over De Gast te maken in de geest van Hazes' 'Zij gelooft in mij'. Het bleef uiteindelijk bij een geweldig idee en een hoop avondjes waarin we concept-draaiboeken maakten in de kroeg. Het bleek toch lastig een karakter neer te zetten. Was De Gast nou zielig of juist niet? Woonde hij in het tuinhuis van zijn moeder of had hij het a la Hazes toch best goed voor elkaar? Hoe klonk hij als hij niet rapte? Ruig zoals in zijn raps of juist ingetogen? We kwamen er niet uit. Bovendien gingen logistieke en budgetaire elementen ons parten spelen. We staakten zodoende onze wilde plannen.

De Gast stierf een stille dood in het voorjaar van 2005. Het fenomeen Nederlandstalig rappen, de specialiteit van De Gast, was inmiddels op een hoogtepunt aanbeland en met dat hoogtepunt kwamen de persiflages en de eendagsrappers. Van Wouter Bos tot Femke Halsema, iedereen in Nederland rapte, want rappen was de manier om jongeren te bereiken (kots). De Gast was daarmee een parodie op zichzelf geworden en ik, of liever gezegd hij, flikkerde de microfoon achteloos in een hoek. Voorgoed? Het heeft er alle schijn van, hoewel in het voorjaar van 2008 plots een remake van Vader Abrahams zwartgallige nummer 'Maar in mijn tuin daar bloeit een roos' opdook bij YouTube. Hieronder staan alle videoclips van De Gast.

Ode aan Jan Bibs


De Springelingting (live op een bruiloft)



Kukident (reclame voor de gebitskleefpasta)


Merksnobisme


Hij was maar een clown (cover Ben Cramer)


De Gast claimt geestelijk vader van Schnappi te zijn



In mijn tuin daar bloeit een roos (cover Vader Abraham)

Workshop: Van uitgever tot ingever? (2008)

Dames en heren, jongens en meisjes, het is eindelijk weer eens zover. Op 15 oktober 2008 sta ik in De Doelen te Rotterdam een spetterende workshop te geven tijdens het Network Economy Congres.

,,Van uitgever tot ingever?
Een workshop over de veranderende rol van de uitgever. De informatiebundelaar uit de vorige eeuw heeft plaatsgemaakt voor een leidinggevende inspirator. Informatie is niet langer doel op zich maar een middel om te kunnen netwerken.''

Kortom, u heeft wat te doen op vijftien-tien.

Kink FM.com: websurfen op de radio (1998)

Samen met mijn Veronica-collega Floortje Dessing presenteerde ik eind jaren negentig het radioprogramma KinkFM.com op Kink FM. Met de luisteraars surfden we van zes tot acht ´s avonds langs opmerkelijke websites die we voorzagen van serieus, frivool of soms ronduit melig commentaar. Het was de tijd van inbellen in plaats van vast internet, sitesurfen in plaats van gericht zoeken naar informatie en Google? Dat kende nog praktisch niemand in Nederland.
Voor het eerst in tien jaar tijd beluisterde ik onlangs met een grote glimlach op het gezicht een aflevering uit juni van 1998 terug. Apart. Het internet met al z'n obscure websites leek in die jaren nog op een rommeldoos waarvan je het gevoel had dat jij en je vrienden de meeste spullen wel een keer door de handen hadden laten gaan.

Het programma bestond ongeveer een jaar toen Floor en ik in overleg met de programmadirecteur de knoop doorhakten en de stekker uit het programma trokken wegens struktureel tijdgebrek. Zoiets doe je nou eenmaal goed of je doet het niet, vonden we.

Mede vanwege het feit dat luisteraars van toen me de afgelopen jaren regelmatig lieten weten dat ze met nostalgische gevoelens terug dachten aan het programma, besloot ik een uitzending van casetteband naar harde schijf naar YouTube over te zetten.

Luisteren naar de aflevering (in drie delen en exclusief de gedraaide muziek) doe je door op de afspeelknop hieronder te klikken. Het artikel linksboven komt uit het Veronica magazine van mei '98.

Deel 1


Deel 2


Deel 3


Bonuslink
Forumleden van een Kink fansite mijmeren over mijn bestaan. (De dialoog start op ongeveer de helft van de pagina)

Ludo in de Taptoe (1980)

Hoewel ik natuurlijk reeds een gelouterd fotomodel was, deed de foto in het kindertijdschrift Taptoe me veel. Het was 1980. Ik zat in de vierde klas van de lagere school en elk jaar organiseerde mijn school een Kunstmarkt. U leest het goed. Kunstmarkt met een grote K en Kunst omdat het moe(s)t. Elke klas was maanden lang bezig om iets creatiefs te maken of in te studeren en dat werd dan vertoond aan de ouders, uitgesmeerd over twee midweekse avonden. Pappa's en mamma's banjerden langs de klassen met stalletjes en kochten met beleefde tegenzin een kilootje geverniste kleuterkeramiek, twee gepunnikte regenboogslangen of een set van twintig aan elkaar geregen pompoenen die tesamen een knuffelbeest zouden moeten vormen. Gelukkig waren de prijzen schappelijk. Voor 10 cent tikte je al een papier-macheeje evenbeeld van je kind op de kop.

Onze klas studeerde een voorstelling in. Een parodie op de Sonja's Goed Nieuwsshow. (Voor lezers onder de 30: een goedbekeken live talkshow op de Nederlandse televisie die in de jaren zeventig en tachtig werd gepresenteerd door Sonja Barend.) Ik mocht één voorstelling lang de presentator zijn en gelukkig kwamen op die avond de fotograaf en journalist van de Taptoe langs om verslag te doen van de Kunstmarkt. Stond ik na afloop toch maar weer mooi vooraan met m'n bezwete harses (midden, met zigeunergilet). Oja, mijn moeder en mijn zus besloten dat het leuk zou zijn indien ik zilveren, Boney M-achtige dameslaarsjes zou dragen. Die had m'n moeder nog achterin haar kledingkast liggen. Ik liet me om volstrekt onduidelijke redenen overhalen die dingen aan te trekken.

Overheidsmanagement.nl en Gemeente.nu (2008-)

Als uitgever ontferm ik me met een enthousiast team van collega's over de sterke merken Overheidsmanagement.nl en Gemeente.nu. Hieronder tref je twee widgets: contentblokjes met actueel nieuws voor respectievelijk Overheidsmanagers en Gemeenteambtenaren. Deze blokjes zijn bijvoorbeeld prima geschikt als service voor intranetbezoekers van overheidsinstanties. Webmasters die deze service willen gebruiken op hun eigen site/intranet klikken op 'get widget', onderaan het blokje. Knip en plak de code in je eigen site, et voila.

Het nieuwe uitgeven (2007)

In februari 2007 vond het congres 'Het nieuwe uitgeven' in Utrecht plaats. Ik sprak daar als een ervaringsdeskundige van het uitgeversgilde over nieuwe vormen van (electronisch) uitgeven waarbij de bezoeker niet alleen informatie ontvangt, maar ook het gesprek met een medebezoeker of de beroepsjournalist kan aangaan. Mijn verhaal werd destijds op video opgenomen en staat nog steeds online.
Door gebrek aan zaalmicrofoons lijkt het misschien alsof het publiek geen enkele vorm van reactie vertoont, maar niets is minder waar. Het werd een leuke, interactieve sessie.
Bekijk de presentatie. (De video start vanzelf als het goed is. Je hebt er wel windows media player voor nodig.)

Recensie Ludo is los in Wegener krant (1982 & 2008)

Mijn boek Ludo is los werd onlangs gerecenseerd in de Wegener krant (editie april '08). 'Een boek vol rake, korte puntig geschreven schetsen' en 'Juist omdat de herinneringen zo uit het leven gegrepen zijn, maken ze het boek zo waardevol.'
Lees de hele recensie.

Van Wegener naar Reed Business (2008)

Per 16 april 2008 verruil ik de Koninklijke Wegener uit Apeldoorn voor een andere uitgever, namelijk Reed Business in Den Haag. Ik word er fondsuitgever en ben verantwoordelijk voor het blad, de sites, de nieuwsbrieven en congressen die bij de titels Overheidsmanagement en Gemeente.nu horen.

Hirsch Ballin imitatie op Radio Hilversum (1992)

Tijdens mijn studie werkte ik als vrijwilliger bij het lokale radiostation Radio Hilversum. Het was een fusieclub, want eerder dat jaar had de wethouder Mediazaken aldaar besloten dat de plaatselijke ziekenhuisomroep en de Vereniging Lokale Omroep Hilversum (VLOH) samen verder moesten gaan. Bovendien dienden ook alle piraten uit de buurt maar eens netjes en legaal in het gareel te gaan lopen. In ruil voor dat gedwongen huwelijksleed werd de 91.2 fm maarliefst vierentwintig uur per dag beschikbaar gesteld voor plaatselijke radiomakers. Alle betrokken partijen vulden tot dan toe slechts enkele uren per week op de radio. Intrigerend was het om te zien hoe wereldvreemde hobbyisten (de ziekenomroepers), pseudo intellectuelen (VLOH-ers) en de piraten er één dag samen iets van probeerden te maken om elkaar vervolgens compleet de harses in te slaan.

Ikzelf was zo'n beetje ten tijde van de fusie binnen komen kakken om me verder te bekwamen in het vak van journalist/tekstschrijver. Die bloedgroepenoorlog ging dus aanvankelijk nogal langs me heen. Maar vanwege hoog oplopende ruzies waren relatief veel medewerkers met een hoop bombarie opgestapt of bruut het pand uitgewerkt. Meer zendtijd, minder mensen dus. Zodoende werd ik als neutraal lid van deze kersverse familie twee maanden na mijn binnenkomst meteen ook gebombardeerd tot sportverslaggever van lokale korfbalwedstrijden en bovendien presenteerde ik een ochtendprogramma. 'Met frisse tegenzin dinsdagochtend weer in'. Vrij in te vullen. Het werd een allegaartje van file informatie, bizarre teletekstnieuwtjes, nederlandstalige piratenmuziek, pop, experimentele blues EN.... imitaties van bekende Nederlanders. Met dit programma creëerde ik op dat moment naïef en onbewust een prachtige afspiegeling van de giftige radiozenderscocktail die er in korte tijd te Hilversum ontstaan was.

Imiteren van bekende Nederlanders vond ik het leukste onderdeel. Echt handig met bandrecorders en montage was ik echter niet dus ik moest inventief zijn. Ik besloot de welkomstekst op mijn antwoordapparaat thuis te vervangen door antwoorden die ik insprak met mijn imitatiestem en daar pauzes tussen te laten zodat ik in de radiostudio als mezelf een vraag kon stellen. Ik belde dus live, tijdens het programma naar mijn huis, daar stond het antwoordapparaat op scherp en zo leek het op de radio net alsof ik een telefonisch interviewtje afnam. Het was altijd weer spannend of het allemaal zou werken, maar het systeem heeft me nooit in de steek gelaten. Ik interviewde zodoende ondermeer de door mijzelf geïmiteerde Ruud Lubbers, Hans Alders en Ernst Hirsch Ballin.

Hieronder kun je luisteren naar het interview met de laatstgenoemde. Destijds (reeds) Minister van Justitie van het kabinet Lubbers III.

Interview in tijdschrift KNOWHOW (2008)

In het blad KNOWHOW, een uitgave van het Telematica Instituut staat een interview met mij als business developer. Het draagt de titel 'Vat op de wispelturige consument'. Het artikel gaat ondermeer over de ambities van uitgever Wegener in relatie tot mensen die tezamen een gemeenschap, oftewel een community op het web vormen. KNOWHOW wordt vier keer per jaar verspreid onder beleidsmakers en beslissers uit bedrijfsleven, overheid en wetenschap.
Bekijk het artikel.

eL Day Bay (2001-2008)

Op 18 februari 2001 stichtte ik een website met de naam eL Day Bay.com. Een fonetisch grapje. Mijn initialen zijn immers L.D.B. De gekozen naam moest ik echter vaker dan me lief was toelichten. Toch allemaal iets te ver gezocht kennelijk.
Op deze site legde ik zo'n zes jaar lang hyperlinks naar zelf gecreeerde plaatjes, video's en teksten. Het laatste jaar voegde ik niets meer toe. In plaats daar van vul ik tegenwoordig blogs zoals deze site (LudodeBoo.nl), de Recensieman, Kartoens en YouTube.

eL Day Bay beschouwde ik als m'n creatieve laboratorium waar alter ego's tot wasdom kwamen. Zo waren er rapper De Gast, De Man Met De Zak, mediakaal maniak LDB en het poppenduo Lesley en Antrax. De site motiveerde me jarenlang om content te produceren. Bezoekers kwamen er aanvankelijk amper. Hooguit enkele tientallen per dag. Vaak bekenden. Het maakte me niet uit. Ik deed gewoon wat ik leuk vond.

Maar erkenning en waardering was er later ook. Van landelijke media nota bene. Eind 2005 kwam ik met het tijdschrift Nieuwe Revu overeen dat ze de video's van eL Day Bay op hun site plaatsten. Daarvoor al hadden bloggers en dagbladjournalisten met een mengsel van verwarring en fascinatie mijn site en content behandeld in hun mediarubrieken (zie ook mijn bericht op deze site over De Man Met De Zak).

Precies zeven jaar na de lancering is www.eldaybay.com niet meer toegankelijk. Ik trok er de stekker uit door de eigendomsrechten van de domeinnaam niet meer te verlengen. 't Is mooi geweest.


2001: de eerste versie van de site




2004: veel verwijzingen naar eigen content op de voorpagina




2008: vlak voor het sluiten van de site

Kleuter Ludo in het zoeklicht (1974)

Ik was vier jaar oud toen ik op de kleuterschool werd gefotografeerd voor het onderwijzerstijdschrift INZICHT. De strekking van het verhaal dat ik met mijn Wickie de Viking-hoofd illustreerde, was dat de leeftijd voor schoolgaande kinderen naar beneden moest. Liever nog lager dan vier jaar oud.

Uitgerekend mijn hoofd dus, als reclamezuil voor het vrolijke leven van een kind op school. Hoe verzonnen ze het. Dat eerste jaar op de kleuterschool, toen de foto werd genomen, ervoer ik als een hel. De kleuterjuf, ook wel juffrouw Groen genoemd, voerde een sardonisch schrikbewind op kleuterschool De Hommel aan de Amsterdamse Weteringschans. Gelukkig lazerde Groen op een zekere dag van haar brommertje waarbij ze van alles kneusde. Ze kwam na het herstel niet meer terug omdat ze in e e n ruk door met zwangerschapsverlof ging. Vervolgens besloot ze haar pedagogische talenten alleen nog maar op haar pasgeboren dochtertje te botvieren. Juffrouw Groen, lelijke heks, ik ben je er nog altijd dankbaar voor.
Oja, het blad INZICHT bestaat nog steeds. Leuk toch.

Recensie van mijn boek in de krant (2008)

In de zondageditie van De Twentsche Courant Tubantia, op 20 januari 2008, wordt mijn boek Ludo is los gerecenseerd. En wat voor recensie. „Jongen, op een dag denk jij ineens: Hé, de nieu­we Carmiggelt is opgestaan.”

Ludo is niet alleen los, maar ook nog eens apetrots.

Lees de volledige recensie (uit de electronische versie van de krant)

MT ontdekt carnavalslied 'Het is recessie' (2008)

De redactie van Management Team zag in de recente uitspraken van Mark Rutte aanleiding om aandacht te vestigen op mijn oude carnavalskraker 'Het is recessie'. De clip werd 14 januari 2008 toegevoegd op de videoblog van MT.nl Goede keuze MT!
De muziek en clip stammen uit het droeve jaar 2003 toen Nederland zich op het hoogtepunt van het economische dieptepunt bevond. De tijd na bruut uiteengespatte internetbubbels en geschrapte Melkertbanen. Kijk en luister naar Prins Ludovicus XIII.

WAPS radio spel: nederlandstalige rap (1987)

Het WAPS Whopperspel was een wekelijks terugkerend onderdeel in het hiphop-programma Rap Expres van het Amsterdamse radiostation WAPS. Wie met het station belde en vervolgens een rap deed, kon een hamburgermaaltijd winnen. Nederlandstalig rappen deden er in het voorjaar van 1987 nog maar weinig. Je was eigenlijk nogal een sukkel als je in je moerstaal rapte. Het hiphop-duo Arne en Ludo (v.l.n.r. op de foto, toen allebei 16) waagde het er toch op. Verderop in dat jaar kregen Arne en ik zelfs een eigen show bij het radiostation, waarover hier meer.



Rap Expres werd elke zaterdagmiddag gepresenteerd door dj Edith den Doosch, later werkzaam voor ondermeer ID&T en Radio 538. De makers organiseerden in de jaren tachtig ook al rapoptredens en -battles in de discotheken Aknathon, U.F.O.T. en Bebop (de voorloper van de IT). Er bestond bovendien een eigen Rap Expres rubriek in het WAPS magazine. Crossmediaal avant la lettre dus.