Hoewel ik natuurlijk reeds een
gelouterd fotomodel was, deed de foto in het kindertijdschrift Taptoe me veel. Het was 1980. Ik zat in de vierde klas van de lagere school en elk jaar organiseerde mijn school een Kunstmarkt. U leest het goed. Kunstmarkt met een grote K en Kunst omdat het moe(s)t. Elke klas was maanden lang bezig om iets creatiefs te maken of in te studeren en dat werd dan vertoond aan de ouders, uitgesmeerd over twee midweekse avonden. Pappa's en mamma's banjerden langs de klassen met stalletjes en kochten met beleefde tegenzin een kilootje geverniste kleuterkeramiek, twee gepunnikte regenboogslangen of een set van twintig aan elkaar geregen pompoenen die tesamen een knuffelbeest zouden moeten vormen. Gelukkig waren de prijzen schappelijk. Voor 10 cent tikte je al een papier-macheeje evenbeeld van je kind op de kop.
Onze klas studeerde een voorstelling in. Een parodie op de Sonja's Goed Nieuwsshow. (Voor lezers onder de 30: een goedbekeken live talkshow op de Nederlandse televisie die in de jaren zeventig en tachtig werd gepresenteerd door Sonja Barend.) Ik mocht één voorstelling lang de presentator zijn en gelukkig kwamen op die avond de fotograaf en journalist van de
Taptoe langs om verslag te doen van de Kunstmarkt. Stond ik na afloop toch maar weer mooi vooraan met m'n bezwete harses (midden, met zigeunergilet). Oja, mijn moeder en mijn zus besloten dat het leuk zou zijn indien ik
zilveren, Boney M-achtige dameslaarsjes zou dragen. Die had m'n moeder nog achterin haar kledingkast liggen. Ik liet me om volstrekt onduidelijke redenen overhalen die dingen aan te trekken.
Hoewel ik natuurlijk reeds een gelouterd fotomodel was, deed de foto in het kindertijdschrift Taptoe me veel. Het was 1980. Ik zat in de vierde klas van de lagere school en elk jaar organiseerde mijn school een Kunstmarkt. U leest het goed. Kunstmarkt met een grote K en Kunst omdat het moe(s)t. Elke klas was maanden lang bezig om iets creatiefs te maken of in te studeren en dat werd dan vertoond aan de ouders, uitgesmeerd over twee midweekse avonden. Pappa's en mamma's banjerden langs de klassen met stalletjes en kochten met beleefde tegenzin een kilootje geverniste kleuterkeramiek, twee gepunnikte regenboogslangen of een set van twintig aan elkaar geregen pompoenen die tesamen een knuffelbeest zouden moeten vormen. Gelukkig waren de prijzen schappelijk. Voor 10 cent tikte je al een papier-macheeje evenbeeld van je kind op de kop.
Onze klas studeerde een voorstelling in. Een parodie op de Sonja's Goed Nieuwsshow. (Voor lezers onder de 30: een goedbekeken live talkshow op de Nederlandse televisie die in de jaren zeventig en tachtig werd gepresenteerd door Sonja Barend.) Ik mocht één voorstelling lang de presentator zijn en gelukkig kwamen op die avond de fotograaf en journalist van de Taptoe langs om verslag te doen van de Kunstmarkt. Stond ik na afloop toch maar weer mooi vooraan met m'n bezwete harses (midden, met zigeunergilet). Oja, mijn moeder en mijn zus besloten dat het leuk zou zijn indien ik zilveren, Boney M-achtige dameslaarsjes zou dragen. Die had m'n moeder nog achterin haar kledingkast liggen. Ik liet me om volstrekt onduidelijke redenen overhalen die dingen aan te trekken.
